Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Blogs van Chantal

Blogs van Chantal

26/8/2010 - Trouw

Vroeger kon je alleen maar trouw zijn. Misschien ging je man wel achter je rug met andere vrouwen naar bed, maar scheiden was geen oplossing. Als je eenmaal getrouwd was, was je voor altijd aan elkaar gebonden. Er bestonden nog geen scheidingen, en al zouden ze al bestaan hebben, dan zouden mensen uit het dorp, familie en kennissen schande over je praten.

Tegenwoordig is scheiden de normaalste zaak van de wereld. Maar weinig echtparen houden het hun hele leven lang vol met elkaar. Als een koppel trouwt, zou je bijna vantevoren al bedenken wanneer ze zouden gaan scheiden. Dit klinkt hard, maar vaak gebeurt het wel zo.

En dan zijn er nog de vreemdgangers. De mensen die achter de rug van hun partner om met anderen liggen te flikflooien. Verschrikkelijk. Vooral als hun partners er zelf achter komen is het een echt drama. De persoon waarvan je houdt en die je dacht te kennen, blijkt een heel ander persoon te zijn. Hartbrekend.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

26/8/2010 - Ultiem geluk

Het leven bestaat uit allerlei hindernissen, maar de overwinningsmomenten overschaduwen deze hindernissen. Uit al het slechte kun je namelijk iets goeds halen. Een glas is niet half leeg, maar half vol. Dat zeggen de optimisten. Maar natuurlijk kun je uit elk goeds ook wel iets slechts halen. Dat zeggen de negativisten. Wat jij gelooft, maakt je tot de persoon wie jij bent. Je kunt elke dag vrolijk zijn en open staan voor nieuwe dingen, gebeurtenissen en mensen of je kunt elke dag met je foute been uit bed stappen. Niemand kan een mening vormen over wat jij het beste kunt doen, want iedereen is anders en iedereen is uniek. Ik vind het altijd zo storend dat onderzoekers uit al het goeds iets slechts proberen te halen. Natuurlijk moeten ze ons beschermen voor de dood en ziekte, anders hadden we geen onderzoekers nodig. Maar alles is onderhand slecht voor je gezondheid of slecht voor het milieu. Hoe moeten we dan nog gelukkig kunnen leven? Bij alles wat je doet, moet je nu vantevoren bedenken of het schadelijk is voor jouw gezondheid of schadelijk voor de gezondheid van anderen. Hoe kan ik dan een gelukkig leven leiden?

 

Uit het optiek van sommige mensen kun je niet gelukkig zijn als je weet dat mensen uit otnwikkelingslanden dood gaan van de honger, geen schoon drinkwater hebben, heel veel ziektes krijgen en geen dak boven hun hoofd hebben. Ik vind het verschrikkelijk om te weten dat dit echt gebeurt en natuurlijk heeft het invloed op mij, maar heeft het ook invloed op mijn geluk? Of is geluk zelf al een verzinsel om ons gelukkiger te voelen?

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

5/8/2010 - Irritatie

De kenmerken waardoor je van iemand houdt, kunnen je tot een persoon aanstoten. Maar het geldt ook andersom; de kenmerken waardoor je iemand haat, kunnen je ook tot een persoon aantrekken. Hoe langer je iemand kent, hoe beter je de kenmerken leert kennen waarvan je houdt maar ook wat je haat. En hoe meer kennis over deze kenmerken, hoe meer je zou kunnen gaan twijfelen of dat je wel de persoon voor je hebt die hij werkelijk is. Soms lijken twee personen hierdoor ineens niet meer bij elkaar te passen. Maanden heb je veel plezier met elkaar gehad, en dan begin je je steeds meer aan elkaar te irriteren. Je merkt deze irritatie bij elkaar, en daardoor irriteer je je alleen maar meer. Want dan blijkt dat jullie twee geheel andere personen zijn die elkaar afstoten. Je kan niemand ervoor de schuld geven, het is gewoon gebeurd. Er is geen oplossing, maar het gevolg is hartverscheurend. Maanden van plezier met elkaar zomaar verdwenen want het enige wat je herinnert, is de slechte tijd. De tijd van vele ruzies, pijn en verdriet. Hierdoor kunnen vriendschappen zomaar verbroken worden. Maar ook kunnen twee mensen die elkaar altijd gehaat hebben, ineens vrienden worden. Want soms zie je iemand, en dan weet je gewoon zeker dat je nooit vrienden zou kunnen worden. Maar door een speciale gebeurtenis kom je ineens in contact met elkaar en dan blijken jullie elkaar perfect aan te vullen. Hierdoor zie je dat dit naar twee kanten kan uitvallen.

Maar hoe ontstaat deze irritatie? Je wilt elke keer weer proberen contact met elkaar te hebben, want het is zo raar dat er ineens zo'n verandering in gekomen is. Maar hoe meer je contact met elkaar maakt, hoe meer jullie uit elkaar zullen gaan. Misschien is het beter even afstand van elkaar te houden en het te laten bezinken. Want tijd zal het leren. Maar wat als je aan elkaar gebonden bent en geen afstand van elkaar zou kunnen nemen, al zou het moeten? Bijvoorbeeld een vader en zijn zoon. Hoe kun je afstand van elkaar nemen? Ga gewoon een uurtje van elkaar weg, en denk maar goed na over wat jouw aandeel aan de ruzie is geweest. Was het het wel waard? Al snel zul je merken dat het het helemaal niet waard is, en daarna zullen jullie gewoon weer verder kunnen.



Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

22/7/2010 - Mijn gedachten

Ik heb altijd al geprobeerd antwooren te vinden op vragen die niet beantwoord kunnen worden. Nou ja, ze kunnen wel beantwoord worden maar er is geen bewijs voor het juiste antwoord. Al ben ik pas 16 jaar, het leven boeit mij echt. Als ik wakker wordt dan vraag ik me af hoe de ochtend toch weer gekomen is en de aarde zich toch weer heeft weten te draaien. En ik heb geen stap ik de openlucht kunnen maken zonder me af te vragen hoe het leven is ontstaan.

 

En al ben ik dan maar 16, ik wil echt de bestaande problemen verhelpen al weet ik dat iedereen dat wil en niemand dat kan. Maar mijn steentje bijdragen aan het verhelpen van de bestaande problemen, lijkt me hoogst toepasselijk. Ik wil mijn kinderen en kleinkinderen niet zien opgroeien in een samenleving vol geweld, misdaad, gebruik en discriminatie. Ik wil ze een toekomst gunnen en dat ze zich geen zorgen hoeven te maken over hoe lang de aarde dit nog gaat volhouden. Want deze samenleving en de versterking van het broeikaseffect is onze schuld en daar hoeven zij niet voor op te draaien. Zij moeten eerlijke kansen krijgen, die wij niet altijd gekregen hebben. Want ik heb ook altijd geleefd in deze samenleving.

 

Misschien was er vroeger ook wel deze samenleving en was er ook zoveel geweld, maar toen waren er nog niet zoveel media die dit over de hele wereld rapporteerde. Vroeger waren er nog niet zoveel verschillende merken en daardoor waren er niet zoveel verschillen en werd er neit zo veel gediscrimineerd. Nou zijn er veel verschillende merken en iedereen probeert erbij te horen. En wat hebben al die merken voor een nut? Het is niet dat het ene merk meer kwaliteit heeft en het enige waar een merk aan te herkennen is, is aan het kleine logo op het kledingstuk. Merken willen voor dit kleine logo veel meer geld vragen en het lukt ze ook nog.

 

Waar gaat onze samenleving naartoe? De grote bedrijven in de rijke landen verdienen veel aan alle producten die ontstaan zijn door of komen uit de arme ontwikkelingslanden. En boeren of arbeiders uit deze arme ontwikkelingslanden verdienen bijna niks aan de gemaakte producten. Ik vind het verschrikkelijk om te weten dat er bijvoorbeeld in Afrika mensen dood gaan van de honger terwijl mensen in bijvoorbeeld Amerika dood gaan van overvloed van eten. En als ik langs de vuilnisstort loop of in een restaurant zit en kijk naar al dat weggegooide, verspilde voedsel, dan doet dat mij pijn, want avan al dat voedsel konden mensen uit de ontwikkelingslanden een week eten en wij gooiden het gewoon weg. Dat wij mogen leven in een welvarend land is een geschenk, maar we waarderen het veel te weinig. Wij zijn hier te verwend en te gewend aan de rijkdom en de overvloed van alles. Wij zien hier de pracht niet meer van.

 

Maar onze samenleving heeft natuurlijk ook heel veel voordelen. We kunnen ons alles veroorloven wat ons hartje begeert. Als het warm is, dan kan ik gewoon in het zwembad springen en als het koud is, dan ga ik lekker in de jacussi liggen. En ik geniet ervan. Maar ik blijf mezelf natuurlijk afvragen hoe het zou zijn als ik ergens anders zou leven, zoals in Afrika of Australië. Er is nog zoveel om te ontdekken in het leven, maar misschien moet ik gewoon waardering hebben voor het leven dat ik gekregen heb.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

21/7/2010 - Onze samenleving

We hebben al jaren een groot probleem; het broeikaseffect. Het broeikaseffect kan zo versterkt worden, dat er uiteindelijk geen leven meer op aarde mogelijk is. Moet je voorstellen; planten zijn verwelkt, de meeste diersoorten zijn uitgestorven en er zijn nog maar heel weinig mensen op aarde. En wiens schuld is het? Ons eigen schuld. Wij waarderen de aarde niet genoeg. Wij maken gebruik van uitputtelijke bronnen en hebben zoveel uitstoot van CO2, dat het schadelijk is voor het milieu. En we weten dat het de foute kant op gaat, maar niemand doet er iets aan. Ja, ze hebben allemaal grote ideeën om de versterking van het broeikaseffect tegen te gaan of in ieder geval te verminderen, maar als het erop aankomt dan valt het toch tegen. In theorie is een uiterst geschikt plan, maar in praktijk wordt het niet of te weinig uitgevoerd. En ik maak me zorgen. Niet om mezelf, want waarschijnlijk zal ik deze uitroeiing van alle levende wezens op onze aarde niet meemaken. Ik maak me zorgen om alle planten, alle dieren en alle mensen die uitgeroeiid zullen worden, door onze schuld.

 

Wij zullen onze kinderen, kleinkinderen en kleinkleinkinderen in een wereld laten opgroeien, die vol zit met geweld, misdaad en discriminatie. Want in deze samenleving leven wij al, en het ziet er niet naar uit dat dit in de komende jaren gaat veranderen. In de samenleving waarin ik, als 16-jarige, opgroei, ben ik gewend aan zinloos geweld, aan seksueel misbruik, aan diefstal en moord. Ik kan de televisie niet aanzetten, zonder te kijken naar iets van geweld, misdaad of seks. Dat is gaan horen tot onze maatschappij, en ik ben er niet blij mee. Het leerzame van de televisie is verdwenen. Er is ook geen controle meer over de leeftijd van de kijkers. Er staat dan wel een kijkwijzer bij, maar een kind van 12 kan net zo goed naar een film voor 16+ kijken als een 16-jarige. Natuurlijk is dat de verantwoording van hun ouders, maar daar gaan we ook de fout in. Steeds meer ouders zijn gaan werken, en zijn het grootste deel van hun dag op hun werk, en niet thuis bij hun kinderen. Hoe kan er dan controle plaatsvinden vanuit de ouders?

 

Volgens mijn mening, loopt onze samenleving uit de hand, maar wat kunnen we er tegen doen?

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

20/7/2010 - Het leven

Het leven is als een boom. De takken zijn de bindingen met de mensen om je heen, de bladeren vormen de gebeurtenissen die je met elkaar deelt. Soms waaien er bladeren weg, en soms groeien er bladeren aan. Net zoals er soms takken door de wind worden losgetrokken of worden afgesnoeid. Maar de stam blijft staan, omdat dit staat voor de persoonlijkheid die je bent. Een kleine stam duidt op weinig eigen persoonlijkheid. Dat zijn de achternalopers of de mensen die vaak vergeten worden. Maar dan zijn er nog de grote karakteristieke bomen. In onze maatschappij vormen ze vaak een groep die gevormd wordt door allerlei populaire mensen. Zij lopen niemand achterna, maar worden achter na gelopen.

Het leven bestaat uit lijden, pijn en verdriet en uiteindelijk zal de dood hier een einde aan maken. Ik heb altijd al iets gehad met de dood. Ik ben niet bang voor de dood, zoals veel mensen wel zijn. Overal moet een einde aan komen en dus ook aan het leven. Het gaat om de inhoud van het leven, want als je jouw leven geleefd hebt zoals jij het wou, wat is er dan fout aan een einde hiervan? Ik ben eerder bang voor het lijden. De dood kan vrede en rust brengen, het lijden alleen maar pijn en verdriet. Maar lijden en het leven zijn onvoorwaardelijk aan elkaar gebonden, dus je zult er mee moeten leven.

In onze maatschappij zijn er veel verschillende geloven. Deze geloven geven je rust maar ook onvrede. Een geloof geeft je namelijk een (denk)beeld over het leven en de dood. Het geeft je antwoorden op belangrijke levensvragen en laat je tot een groep behoren. Maar al deze verschillende geloven gaan vaak in strijd met elkaar, en daardoor vindt er veel discriminatie plaats en worden er regelmatig ook oorlogen gevoerd. En dat is niet het doel van een geloof. Soms denk ik dat het beter is als er geen geloven zouden bestaan, maar dan zouden we wel weer iets anders zoeken om oorlog over te voeren. Daarom zijn wij mensen. Wij vinden het stiekem heerlijk om ruzie te hebben over de meest onzinnige en vooral onbelangrijke dingen.

De kracht van het leven zit hem in acceptatie. Je kan je proberen te gaan verzetten tegen het leven, maar zo maak je het alleen maar moeilijker. Er is geen oplossing voor elk probleem te vinden, maar als je een probleem accepteert, is dat wel de oplossing voor jouw eigen gevoelens aan dit probleem. Vaak is acceptatie dus een oplossing voor jouw eigen probleem.
De kracht in het leven zit hem ook in waardering. Waardeer niet alleen het grote maar ook het kleine. Want in alles zit leven, zelfs in iets simpels zoals een pen. Een pen is gemaakt door mensen en wordt gebruikt door mensen. Zonder een pen zou het leven heel anders zijn. Zelfs iets simpels zoals een pen is dus voor ons belangrijk en verandert dus ons leven.

Een traan voor al mijn verdriet,
verdriet dat niemand ziet
Een traan voor de mensen die me pijn hebben gedaan
en ook voor al mijn problemen een traan
Een traan voor alle keren dat mijn hart is gebroken als glas
een traan voor alle keren dat ik hoopte dat alles anders was
Een traan voor mijn verleden
en zelfs een traan voor het heden
Een traan voor het gevoel dat ik mijn problemen aan niemand kan uitleggen
een traan omdat ik weet dat ik mijn geheimen aan niemand mag zeggen
Een traan omdat ik weet dat het leven niet altijd makkelijk is
een traan voor alle personen en dingen die ik mis
Maar door al deze tranen heen, zie ik toch moment waarop ik gelukkig ben
En die momenten zijn de momenten dat ik mezelf herken




Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

About Me

Ik ben Chantal en ik ben 16 jaar. Ik ben al heel lang bezig om verhalen en gedichten te schrijven, en toen dacht ik; waarom zal ik niet gewoon gaan bloggen? Hopelijk bevalt het goed, en zullen jullie het leuk vinden! Nou veel leesplezier, liefs Chantal.

Recent Posts

Trouw
Ultiem geluk
Irritatie
Mijn gedachten
Onze samenleving

Links

Beginpagina
Informatie over mij
Archieven
Mail mij